Lech Krahelski

"Korczyc"

-

plutonowy podchorąży - podporucznik (awans 1944)

114400

Warszawa

Antoni - Halina z domu Śleszyńska, I-voto Grabianka [Grabiańczyna], II-voto Krahelska

W konspiracji od października 1941 roku - Armia Krajowa - 1. Dywizjon 7. pułku ułanów lubelskich "Jeleń” - pluton 1108

Armia Krajowa - 1. Dywizjon (warszawski) 7. Pułku Ułanów Lubelskich "Jeleń” - pluton 1108, po 1 sierpnia - 3. batalion pancerny "Golski", w Śródmieściu Północ - kompania ochrony Kwatery Głównej Okręgu Warszawskiego AK

Śródmieście Południe - Śródmieście Północ. Uczestniczył 1 sierpnia 1944 r. w natarciu na Dom Prasy, następnie brał udział w walkach na terenie Politechniki Warszawskiej.

W Powstaniu walczyła także jego siostra Halina Krahelska ps. Myszka oraz przyszła żona Jadwiga ps. Oleńka

Niewola niemiecka - brak informacji o miejscach pobytu

1587

Po wyzwoleniu wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do odtworzonego 7. Pułku Ułanów w 2 Korpusie Polskim PSZ.

Po demobilizacji osiadł w Wielkiej Brytanii, następnie wraz z rodziną wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

USA

Był wnukiem Jana Śleszyńskiego, profesora matematyki Uniwersytetu Noworosyjskiego w Odessie i Heleny z Augustynowiczów. Był synem Antoniego Krahelskiego (1892–1948), urzędnika w Ministerstwie Skarbu. Matka, Halina Krahelska z d. Śleszyńska (właśc. Helena Maria) była polską działaczką społeczną, socjologiem, publicystką i pisarką. W latach 1919–1921 i 1927–1931 była zastępcą Głównego Inspektora Pracy, zajmując się głównie systemem ochrony pracy i opieki społecznej - zwłaszcza zaś ochroną macierzyństwa i zdrowia kobiet pracujących i pracowników młodocianych. Od 1931 była ekspertem do spraw pracy, reprezentując Polskę w Międzynarodowym Biurze Pracy w Genewie. Działała w Lidze Obrony Praw Człowieka i Obywatela oraz Stowarzyszeniu Wolnomyślicieli Polskich i Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom. W 1935 roku włączyła się w kampanię na rzecz amnestii dla więźniów politycznych, zaś w 1936 roku uczestniczyła w Zjeździe Pracowników Kultury we Lwowie. W 1932 ukazała się jej książka „Praca kobiet w przemyśle włókienniczym” wydana nakładem Instytutu Gospodarstwa Społecznego. Od 1933 związana była z grupą literacką „Przedmieście”. Po agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 była w czasie obrony Warszawy komendantką Obrony Przeciwlotniczej na Mokotowie, gdzie koordynowała gaszenie pożarów, ratowanie ludzi i organizację posiłków. Pracowała też w Wojskowym Biurze Historycznym i Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej ZWZ-AK. W 1941 uległa ciężkiemu wypadkowi, potrącona przez niemiecki samochód wojskowy straciła nogę. Tuż przed Powstaniem została zadenuncjowana i wydana w ręce gestapo (lipiec 1944), a następnie wywieziona do KL Ravensbrück, gdzie zginęła lub zmarła prawdopodobnie 19 kwietnia 1945. Brat Marian (bliźniak „Myszki") był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych, walczył w kampanii włoskiej 1944-1945 i poległ we Włoszech 8.10.1944 roku. Pochowany jest w Bolonii. Natomiast mogiła symboliczna ich matki znajduje się w Warszawie na cmentarzu przy ul. Wałbrzyskiej.