Pseudonim:
„Żuk”, „Żukowski"
Data urodzenia:
1917-09-12
Stopień:
kapral podchorąży (według legitymacji AK - 1944)
Numer legitymacji AK:
114 184
Miejsce urodzenia:
Szamotuły woj. poznańskie
Imiona rodziców:
Edmund - Cecylia z domu Steinhauff
Wykształcenie do 1944 r. :
W 1939 zdał maturę w Gimnazjum im. Piotra Skargi w Szamotułach. W latach 1941- 1944 studiował na Wydziale Lekarskim Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego - do wybuchu Powstania Warszawskiego ukończył 3 lata studiów.
Przebieg służby wojskowej:
Leon Michalski służył w Wojsku Polskim w 57 pułku piechoty w Poznaniu, w stopniu podchorążego, we wrześniu 1939 r. w stopniu podporucznika rezerwy. *
Praca w czasie okupacji niemieckiej :
Od 1 sierpnia 1943 do 31 grudnia 1943 zatrudniony był w Browarach Haberbusch & Schiele.
Udział w konspiracji 1939 - 1944:
W konspiracji od lutego 1940 roku - zaprzysiężony w Warszawie. Przysięga złożył przed dowódcą plutonu, pchor. Wojciechem Stanisławskim.
Adres zamieszkania przed Powstaniem Warszawskim:
Warszawa ul. Białostocka 20 m 45.
Oddział:
Okręg Warszawski Armii Krajowej - I Obwód "Radwan” (Śródmieście) - 3. Rejon "Ratusz" - VI zgrupowanie "Golski" - 3. kompania
Szlak bojowy:
Śródmieście Południe
Odniesione rany:
Dwukrotnie ranny podczas Powstania - po raz pierwszy 16 września 1944 postrzelony w ramię podczas walki, opatrzony w punkcie sanitarnym, powrócił do oddziału. Ponownie ranny
26 września 1944 - trafiony przez niemieckiego snajpera: przestrzelenie nerwu łokciowego lewej ręki. Leczony w szpitalu polowym PCK przy ul. Jaworzyńskiej, gdzie przebywał do końca Powstania. Rannym opiekowała się jego przyszła żona,
Hanna Rutkowska "Dąbska".
Losy po Powstaniu:
Wyjechał z Warszawy z rannymi w transporcie ewakuacyjnym PCK do Krakowa. Pociągi sanitarne z ewakuowanymi szpitalami wyruszyły ze stacji Warszawa Towarowa 20 października 1944 r. rano, a dzień później dotarły do Krakowa. Swoją nową siedzibę szpital "popowstańczy" Jaworzyńska 2/Mokotowska 13 znalazł w przedwojennym domu akademickim przy ul. Grzegórzeckiej 20 w Krakowie (określany również jako Dom Medyków). Od 1 stycznia 1945 do 15 kwietnia 1945 r. pracował w szpitalu w Krakowie jako medyk. W Krakowie zaręczył się z sanitariuszką z Powstania Warszawskiego, Hanną Rutkowską, którą poznał w szpitalu PCK przy ul. Jaworzyńskiej w Warszawie, gdzie był leczony po drugim postrzale. Następnie oboje powrócili do Warszawy, gdzie 29 kwietna 1945 roku pobrali się.
Losy po wojnie:
Latem 1945 roku Leon i Hanna Michalscy przenieśli się do Poznania, gdzie oboje kontynuowali przerwane studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Od października 1947, jeszcze jako student, przez 2,5 roku pełnił obowiązki asystenta Zakładu Fizjologii Uniwersytetu Poznańskiego. W 1947 roku uzyskał dyplom lekarski. Niestety odniesione w Powstaniu rany, które spowodowały niepełnosprawność ręki uniemożliwiły realizację marzeń o byciu chirurgiem. W latach 1947- 1950 pracował jako starszy asystent Oddziału Dermatologicznego Szpitala Miejskiego w Poznaniu. 2 lipca 1949 r. uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie pracy „Biała plamistość skóry”, promotor prof. dr Adam Straszyński. Uzyskał także specjalizację II stopnia z dermatologii oraz specjalizację I stopnia z zakresu organizacji ochrony zdrowia. W latach 1950- 1952 był zastępcą kierownika Wydziału Zdrowia w Poznaniu. Następnie: lata 1952- 1958 dyrektor Miejskiej Przychodni Specjalistycznej w Poznaniu,1959 - 1966 dyrektor Przychodni Skórno-Wenerologicznej przy ul. Chudoby w Poznaniu, 1966- 1976 Wojewódzki Inspektor Więziennej Służby Zdrowia.
W trakcie pracy zawodowej był m.in. lekarzem w Stacji Krwiodawstwa w Poznaniu, Oddziału Lecznictwa i Profilaktyki Wydziału Zdrowia w Poznaniu. Przez niemal 50 lat prowadził społecznie poradnię dla inwalidów przy Związku Inwalidów Wojennych w Szamotułach.
Odznaczenia:
Krzyż Oficerski i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej (1970), Medal Wojska po raz 1, 2, 3 i 4 (1948), Warszawski Krzyż Powstańczy (1983), Krzyż Partyzancki, Medal za udział w wojnie obronnej 1939, Medal za Warszawę 1939-1945, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945, Odznaka Weterana Walk o Niepodległość (1993), Odznaka Honorowa Zasłużonego Działacza Związku Inwalidów Wojennych (1989), Odznaczenie związkowe ZIWRP "90 lat w służbie inwalidom wojennym" (2009).
Miejsce śmierci :
Swarzędz
Miejsce pochówku :
Szamotuły, Cmentarz Parafialny, sektor VI, rząd 2, grób 12
Źródła:
Muzeum Powstania Warszawskiego, Baza Ewidencyjna uczestników Powstania Warszawskiego, Teczki personalne uczestników Powstania Warszawskiego, w tym kopie dokumentów ze zbiorów rodzinnych udostępnione przez p. Zuzannę Maleszewską, wnuczkę Powstańców.
Uwagi:
* Przydział i stopień w 1939 r. na podstawie zaświadczenia sierż. Jana Frąckowiaka i chor. Alfonsa Maniewskiego wystawionego dnia 9.10.1945 roku w Szamotułach. Stopień w okresie Powstania Warszawskiego według legitymacji AK nr 114 184: kapral podchorąży.
