Po zakończeniu I wojny światowej jej kombatantki podjęły starania o utworzenie w Polsce paramilitarnej organizacji kobiecej, co z perspektywy czasu można uznać za ważny przejaw walki o równouprawnienie kobiet, które po uzyskaniu praw wyborczych chciały zyskać większy wpływ na sytuację kraju i w razie potrzeby bronić go na równi z mężczyznami. Naciski odniosły skutek: w 1923 r. powołano Przysposobienie Wojskowe Kobiet (PWK). Cała jego struktura i praca wychowawcza nastawiona była na gotowość do służby w razie wojny.

Podstawowe szkolenie dla przyszłych członkiń trwało 150 godzin i było realizowane w ciągu dwóch lat. Po jego ukończeniu pewiaczki, jak powszechnie je nazywano od liter skrótu nazwy organizacji, wybierały dział pomocniczych służb wojskowych, w których chciały zdobyć specjalizację. Szeroko rozumiana dyscyplina, na wzór wojskowej, była wszechobecna, dlatego decyzja ochotniczki o przystąpieniu do szkolenia musiała być rzetelnie przemyślana. Starano się, by wychowanie obronne objęło całkowite kształtowanie przyszłych żołnierek - zarówno ich predyspozycji fizycznych, jak i psychicznych. Szczególnie popularna była nauka podczas obozów szkoleniowych. Stały pobyt w zdyscyplinowanej grupie pozytywnie wpływał na integrację członkiń oraz umożliwiał prowadzenie zajęć praktycznych pod okiem instruktorek. Okazało się, że tego typu forma szkolenia daje o wiele więcej efektów niż zajęcia o charakterze stacjonarnym. Sport i liczne ćwiczenia terenowe wyrabiały inicjatywę, spostrzegawczość i odporność na trudności.

odznaka PWK ze zbiorów Muzeum Armii Krajowej

Symbole PWK były jednolite dla wszystkich, niezależnie od wieku i środowiska. Sztandary, hymn, orzełek pewiacki dawały poczucie jedności i możliwość identyfikowania się z ideami organizacji. Pierwszy sztandar PWK, przyznany Kołu Warszawskiemu,  uroczyście poświęcono 12 maja 1929 r. Hymnem PWK była pieśń pt. Marsz pewiaczek skomponowana w 1936 r. przez Feliksa Nowowiejskiego. Ponadto integracji sprzyjało ujednolicone umundurowanie.

Członkinie PWK brały udział we wszystkich świętach państwowych, wojskowych i patriotyczno-religijnych. Szczególną manifestacją prężności organizacyjnej były uroczystości związane ze śmiercią Marszałka Józefa Piłsudskiego w maju 1936 r. Pewiaczki uczestniczyły też w popularnych imprezach sportowych prezentując tężyznę fizyczną, popularyzując jednocześnie problematykę proobronną. Organizowały też akademie i ogniska okolicznościowe, również służące propagowaniu idei obronności.

Do lipca 1939 r. PWK liczyło ok. 47 tys. członkiń. Podczas II wojny światowej większość z nich była zaangażowana w obronie przeciwlotniczej i przeciwgazowej, służbie wartowniczej, łączności, służbie przeciwpożarowej i w wojskowej służbie zdrowia. Wiele uczestniczyło w Powstaniu Warszawskim, w którym niektóre poległy.

Po II wojnie światowej Maria Wittek wraz z innymi instruktorkami próbowała kontynuować działalność PWK, tworząc sekcję Przysposobienia Wojskowego Kobiet przy Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. Zmieniająca się sytuacja polityczna w kraju oraz wzrastająca nieufność władz do działalności sekcji kobiecej doprowadziły ostatecznie do rozwiązania PUWFiPW w 1948 r.