Monitor Polski B nr 1 7 stycznia 1949; Stefan Krzywoszewski, Długie Życie, Wspomnienia, Tom 2, Warszawa 1947, s. 351-353 i 358-359
Okoliczności zaginęcia
Ranna ok. 4 września 1944 r. w wyniku niemieckiego bombardowania w mieszkaniu przy ul. Smolnej. Umieszczona przez męża Stefana w szpitalu powstańczym ss. Szarytek w Zakładzie św. Kazimierza przy Tamce 35. W momencie wypędzania przez Niemców mieszkańców Powiśla 5–6 września 1944 r. pozostała w szpitalu. Stefan wraz z innymi został wypędzony do obozu w Pruszkowie, a po zwolnieniu z obozu przebywał w Żółwinie. Bezskutecznie poszukiwał żony w podwarszawskich szpitalach powstańczych wysiedlonych z Warszawy. W 1949 r. na jego wniosek została uznana postanowieniem Sądu Grodzkiego w Warszawie za zmarłą.
Posiadasz jakiekolwiek dane lub materiały o mieszkańcach stolicy, którzy zginęli lub zaginęli w trakcie Powstania Warszawskiego? Chcesz poprawić biogram lub dodać nowe informacje o ofiarach cywilnych? Zaproponuj zmiany w formularzu. Wszystkie uwagi będą weryfikowanie przez grono historyków Muzeum Powstania Warszawskiego i po weryfikacji uzupełniane w bazie.
W pierwszym rzędzie od lewej: czwarta Izabela Krzywoszewska (żona Stefana). W drugim rzędzie od lewej: pierwszy Stefan Krzywoszewski, fotografia wykonana miedzy 1905 a 1910 r. zbiory Biblioteki Narodowej syg. F.25140/IV
Strona korzysta z plików cookies. Kontynuując przeglądanie naszej strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookies.
