Powstańcze Biogramy - Andrzej Rettinger

Pseudonim:

"Rawicz"

Funkcja:

-

Stopień:

kapral podchorąży

Imiona rodziców :

Kazimierz - Zofia z domu Laskowska

Wykształcenie do 1944 r. :

Maturę zdał na tajnych kompletach w czasie wojny.

Udział w konspiracji 1939-1944:

Okręg Warszawski Armii Krajowej - I Obwód "Radwan” (Śródmieście) - 3. Rejon "Ratusz" - VI zgrupowanie "Golski" - 3. kompania

Oddział:

Okręg Warszawski Armii Krajowej - I Obwód "Radwan” (Śródmieście) - Podobwód "Sławbor" - odcinek "Ratusz" - 3. batalion pancerny "Golski" - 3. kompania

Szlak bojowy:

Śródmieście Południe

Rodzina walcząca w Powstaniu Warszawskim:

W Powstaniu Warszawskim brała udział matka Andrzeja, Zofia Rettinger, II-voto Świtalska oraz starsza siostra por. Barbara Rettinger "Dąbrówka", "Iwa" (1922-1951).

Losy po Powstaniu:

Niewola niemiecka - jeniec Stalagu X B Sandbostel

Numer jeniecki:

225136

Losy po wyzwoleniu :

Żołnierz 1 Dywizji Pancernej (PSZ) generała Maczka

Losy po wojnie :

Aktor i reżyser teatralny. Do Polski powrócił w 1947 roku. W latach 1948-1953 studiował na Wydziale Reżyserii Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa (PWSF) w Łodzi. Skreślony z listy studentów decyzją Komisji Dyscyplinarnej za członkostwo w AK i udział w Powstaniu Warszawskim. Po czterech latach pracy w domach kultury w Szczecinie i Jeleniej Górze związał swoje zawodowe losy z teatrem lalkowym - w Lublinie (1956-1959), Zielonej Górze (1959-1963, 1969-1970), Wrocławiu (1963-1966), Wałbrzychu (1966-69), Opolu (1970-1972) i Olsztynie (1973-1975). W 1964 roku na II Festiwalu Teatrów Lalek otrzymał III nagrodę za widowisko "Lodoiska" W.Bogusławskiego w Państwowym Teatrze Lalek "Chochlik" we Wrocławiu oraz II nagroda za reżyserię.

Miejsce śmierci :

Konstancin

Miejsce pochówku :

Cmentarz w Skolimowie

Informacje dodatkowe - losy rodziny :

Jego ojciec Kazimierz Jan Rettinger (1891–1933) - urodzony we Lwowie, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari. Był starszym bratem Stefana (1984–1940), kapitana lekarza Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie i Romana (1899–1958), majora lekarza Wojska Polskiego, działacza niepodległościowego. Ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza, następnie pracował jako aplikant adwokacki. Od sierpnia 1914 w Legionach Polskich, początkowo żołnierz 2 pułku piechoty, a następnie 6 pułku piechoty, z którym walczył podczas I wojny światowej. Wiosną 1917 był przydzielony do Sądu Polowego Legionów Polskich. W lutym 1918 został mianowany podprokuratorem przy Sądzie Okręgowym w Łodzi, następnie w Warszawie. W 1921 zwolniony z wojska, pracował ponownie w sądownictwie Był członkiem Związku Adwokatów Polskich. W 1931 został mianowany notariuszem. Zmarł 1 stycznia 1933 w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie z powodu gruźlicy płuc i krtani. 4 stycznia 1933 został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (Starych Powązkach). Andrzej Rettinger po Powstaniu poszukiwany był za pośrednictwem Polskiego Czerwonego Krzyża przez babkę, Łucję z Kuczyńskich Laskowską, przebywającą wówczas w Milanówku.

Źródła:

Muzeum Powstania Warszawskiego, Baza ewidencyjna uczestników Powstania Warszawskiego, zbiory: fotografia z okresu Powstania Warszawskiego, Polski Czerwony Krzyż - kartoteka, Encyklopedia Teatru Polskiego www.encyklopediateatru.pl

Uwagi:

W zapisach PCK jako Rawicz vel Rettinger Andrzej, ur. 19 IV 1924 r. syn Kazimierza i Zofii z domu Laskowskiej. Stopień podawany w PCK - podporucznik

Andrzej Rettinger

Pomóż uzupełnić bazę biogramów