Kazimiera Piekałkiewicz

"Mira"

Komendantka Punktu Sanitarnego

Kolumna: 157 Miejsce: 43

podporucznik

Majątek Sycze koło Brześcia nad Bugiem

Teodor - Jadwiga z domu Ponikwicka

Teodor - Jadwiga

Aleja 3 Maja (od 1935 roku), w mieszkaniu prof. Jana Piekałkiewicza

Od maja 1940 roku była zaprzysiężona w ZWZ-AK, po przeszkoleniu otrzymała przydział do grupy sanitarnej Wojskowej Służby Kobiet na Pradze. Przydział przed Powstaniem: VI Obwód (Praga) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej - 1 Rejon

Warszawa, al. 3 Maja

VI Obwód (Praga) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej - 2 Rejon - punkt sanitarny przy ul. Św. Wincentego, następnie - od 3 sierpnia 1944 r. - punkt sanitarny, ambulatorium w budynku szkoły przy ul. Oszmiańskiej. W czasie Powstania Warszawskiego pełniła funkcję Komendantki Punktu Sanitarnego pod ps. „Mira”. Przed podkomendne nazywana „Panią Mirą"

Praga

Jej syn Jarosław Piekałkiewicz "Andrzej" (1926-2026), należał do Szarych Szeregów w rejonie Białej Podlaskiej, a następnie działał w konspiracji na terenie Warszawy. Podczas Powstania Warszawskiego walczył w szeregach batalionu „Zaremba” - „Piorun".

Aresztowana przez Niemców, prawdopodobnie około 28 VIII 1944 r. wraz z siedmioma innymi sanitariuszkami podczas przewożenia wyposażenia punktu sanitarnego do majątku Marcelin na północ od Targówka. Osadzone przez Niemców w dawnych koszarach 36 Pułku Piechoty przy ul. 11 Listopada, gdzie zostały poddane śledztwu. 4 września 1944 roku Kazimiera Piekałkiewicz ps. Mira została rozstrzelana przez Niemców na Cmentarzu Żydowskim na Bródnie. Harcerkom wyrok śmierci zamieniono na roboty w Niemczech.

Miejsce pochówku pozostaje nieznane. Upamiętniona symbolicznie w grobie rodzinnym na Starych Powązkach, Kwatera 25, rząd 1, miejsce 14-15, grób Włodzimierza Piekałkiewicza.

Była żoną Włodzimierza Piekałkiewicza, inżyniera elektryka, który prowadził przedstawicielstwo firmy Brown-Boveri, produkującej silniki elektryczne, a następnie objął stanowisko Kierownika Wydziału Elektrotechnicznego w Dyrekcji Naczelnej Państwowych Zakładów Inżynierii w Warszawie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej owdowiała - Włodzimierz Piekałkiewicz zmarł w sierpniu 1939 roku. Pozostała z trójką dzieci: Lechem, Jarosławem i Barbarą (ur. 1924, 1926, 1933). Wybuch wojny zastał rodzinę w majątku Tołłoczków Rakowica koło Brześcia nad Bugiem, gdzie pochowała męża. Po zakończeniu kampanii wrześniowej Kazimiera powróciła do Warszawy. Wdowę wspierał finansowo brat męża, Jan Piekałkiewicz, ekonomista, polityk, profesor Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, w późniejszym okresie mianowany zastępcą Delegata Rządu na Kraj, Cyryla Ratajskiego (od 27 sierpnia 1941 r. zastępca delegata rządu Rzeczpospolitej Polskiej na Kraj, od 17 września 1942 r. Delegat Rządu). 19 lutego 1943 roku nastąpiło aresztowanie jej szwagra, Jana Piekałkiewicza i syna Lecha. Syn osadzony na Pawiaku, został wywieziony 29 kwietnia 1943 roku do KL. Auschwitz -Birkenau, skąd powrócił dopiero po zakończeniu wojny, natomiast prof. Jan Piekałkiewicz po ciężkim śledztwie został zamordowany na Pawiaku 19 czerwca 1943 roku. Od tego momentu Kazimiera ukrywała się w różnych konspiracyjnych lokalach pod zmienionym nazwiskiem.

Muzeum Powstania Warszawskiego, Baza Ewidencyjna uczestników Powstania Warszawskiego, Teczki personalne uczestników Powstania Warszawskiego, Lech Piekałkiewicz, wspomnienie „Kazimiera Piekałkiewicz z domu Tołłoczko ”Mira", ppor. AK, Gazeta Wyborcza, 4-5 września 1999.

Słownik uczestniczek walki o niepodległość Polski 1939-1945: poległe i zmarłe w okresie okupacji niemieckiej, Towarzystwo Miłośników Historii. Komisja Historii Kobiet w Walce o Niepodległość, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988

Dokumenty Weryfikacyjne, ppor. Piekałkiewicz - Tołłoczko Kazimiera, Mira, ur. 1905-01-22, Sycze znajdują się w archiwum: Studium Polski Podziemnej, sygnatura: 722/100/0/-/13411