Powrót do biogramów

Marian Piotr
Grzybowski

Pseudonim
-
Data urodzenia
1895-07-02
Data śmierci
1949-12-11
Stopień
lekarz
Stopień
kapitan rezerwy Korpusu Sanitarnego WP
Miejsce urodzenia
Czardżuj nad Amu-Darią (Turkmenia)
Imiona rodziców
Piotr - Zofia z domu Hercyk-Połubińska
Wykształcenie
W 1917 r. ukończył medycynę w Carskiej Akademii Wojskowo-Medycznej w Petersburgu.
Przebieg służby wojskowej do 1939 r.
Po ukończeniu Akademii był lekarzem wojskowym w armii carskiej. Od listopada 1918 r. do maja 1922 r. służył w I Korpusie Polskim w Bobrujsku pod dowództwem gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego. W 1935 r. awansowany do stopnia kapitana rezerwy w Korpusie Sanitarnym CWSan.
Praca zawodowa do 1939 r.
W 1922 r. podjął pracę asystenta w Katedrze Kliniki Chorób Skórnych i Wenerycznych w Warszawie, pod kierunkiem prof. Franciszka Krzyształowicza. W 1930 r. doktoryzował się, a w 1933 r. został doktorem habilitowanym. Odbył podróże naukowe do Paryża, Lyonu, Strasburga, Wiednia. W 1935 r. z tytułem profesora nadzwyczajnego objął kierownictwo Warszawskiej Kliniki Dermatologicznej przy ul. Nowogrodzkiej. Wspaniały wykładowca w dziedzinie dermatologii i wenerologii, ceniony w kraju i zagranicą, autor 80 prac naukowych i podręczników. Zyskał światową sławę dzięki badaniom histopatologicznym chorób skóry. Pracował nad patogenezą bielactwa i mięsaków. Prowadził ożywioną pracę społeczną, w latach 1933-1939 był prezesem Polskiego Związku Przeciwwenerycznego.
Udział w konspiracji 1939-1944
W latach okupacji niemieckiej wykładał na konspiracyjnych zajęciach Wydziału Lekarskiego Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego, równocześnie był członkiem konspiracyjnej Rady Wydziału Lekarskiego UW. Na terenie Kliniki Dermatologicznej zorganizował skrzynkę kontaktową Delegatury Rządu na Kraj. Organizował pomoc rodzinom lekarzy uwięzionych na wschodzie i w obozach niemieckich. Przed Powstaniem na rozkaz Szefostwa Sanitarnego Okręgu Warszawskiego AK zorganizował w prowadzonej przez siebie Klinice magazyn leków, materiałów opatrunkowych oraz broni.
Oddział
"Bakcyl" (Sanitariat Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej) - Szpital Dzieciątka Jezus ul. Nowogrodzka.
Dzielnica
Śródmieście Południe
Rodzeństwo walczące w Powstaniu Warszawskim
Jego brat Józef był lekarzem Szpitala Wolskiego przy ul. Płockiej 26 - zamordowany przez Niemców 5 sierpnia 1944 r. w grupie chorych, rannych i personelu medycznego tego szpitala.
Losy po Powstaniu
We wrześniu 1944 r. ewakuowany wraz ze szpitalem do Dulagu 121 w Pruszkowie.
Losy po wojnie
Od 1945 r. stanął na czele Kliniki Dermatologicznej w Warszawie. Organizował Polskie Towarzystwo Dermatologiczne. Aresztowany 26.11.1949 r. przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i uwięziony w piwnicy MBP przy Koszykowej 82a. Podstawą aresztowania był sfabrykowany zarzut o współpracę z rządem Londyńskim.
Okoliczności śmierci
Umarł na serce podczas bestialskiego przesłuchania przez oficera UB. Zrehabilitowany podczas uroczystej akademii w dniu 05.04.1957 r. Pochowany w grobie rodzinnym na Powązkach Wojskowych w Warszawie.
Zaproponuj zmiany w biogramie Zaproponuj Nowy biogram