Data urodzenia:
1921-01-14
Funkcja:
adiutant dowódcy batalionu „Antoni", dowódca plutonu
Stopień:
plutonowy podchorąży - podporucznik
Miejsce urodzenia:
Warszawa
Imiona rodziców:
Edward - Janina z domu Wawrzynowicz
Wykształcenie (w tym wojskowe):
W 1938 roku ukończył Państwowe Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, a następnie zdał egzamin na Politechnikę Warszawską i rozpoczął służbę wojskową . W maju 1939 roku ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu (Wołyńskim) w stopniu plutonowego podchorążego i przeszedł do 8 Pułku Artylerii Lekkiej w Płocku. W okresie okupacji niemieckiej wznowił naukę - od 1942 roku studiował na Wydziale Elektrycznym w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. Na funkcjonowanie PWST musiały wyrazić zgodę władze niemieckie. Początkowo Szkoła miała początkowo cztery Wydziały: Budownictwa z oddziałami Komunikacyjno-Wodnym i Konstrukcyjno-Budowlanym; Elektryczny z oddziałami Telekomunikacyjnym i Elektrycznym; Budowy Maszyn z oddziałami Konstrukcyjnym i Technologicznym oraz Chemii Technicznej. Jesienią 1942 r. uruchomiono dodatkowo Wydział Mierniczy. Prawie cała kadra PWST składała się z byłych pracowników Politechniki Warszawskiej, a zajęcia odbywały się w uczelnianych salach wykładowych. Szkoła zakończyła funkcjonowanie wraz z wybuchem Powstania Warszawskiego, a do tego czasu dyplom inżynierski uzyskało tam 186 osób.
Harcerstwo :
Wraz z rozpoczęciem nauki w Gimnazjum Staszica, Stanisław Potempski wstąpił do 16 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego. W 1937 roku, w składzie reprezentacji klubu sportowego "Zawiszak", w Zakopanem zdobył przechodni puchar pisma "Na Tropie" za bieg patrolowy i X miejsce w klasyfikacji ogólnej. W 1938 roku pełnił funkcję plutonowego II plutonu drużyny.
Pseudonimy:
"Sławek", "1069"
Udział w kampanii wrześniowej 1939 r.:
Podczas walk we wrześniu 1939 roku pełnił funkcję oficera łącznikowego baterii w 8 Pułku Artylerii Lekkiej, po odwrocie spod Mławy brał udział w obronie Modlina,Po kapitulacji Twierdzy Modlin wzięty przez Niemców do niewoli, do czasu zwolnienia przebywał na terenie koszar wojskowych w Działdowie, gdzie Niemcy utworzyli tymczasowy obóz dla polskich żołnierzy i oficerów (niem. skrót Kgf-DL Soldau).
Praca w czasie okupacji niemieckiej:
W czasie wojny pracował jako rikszarz, drwal, a następnie w Elektrowni Warszawskiej.
Udział w konspiracji 1939-1944:
Od 1941 roku był członkiem Narodowej Organizacji Wojskowej i pełnił funkcje wykładowcy w Szkole Podoficerskiej, a od 1943 roku objął dowództwo kompanii pooficerskiej w Batalionie Szkół Wojskowych jako podporucznik (awans we wrześniu 1943). Przydział przed Powstaniem: Armia Krajowa - batalion NOW-AK "Antoni"
Adres zamieszkania przed Powstaniem Warszawskim:
Warszawa, Aleja Wyzwolenia 102
Oddział:
Armia Krajowa - zgrupowanie „Paweł” - batalion „Antoni” - kompania „Aniela” - I pluton - dowódca, od 7.08.1944 - Grupa „Północ” - zgrupowanie „Róg” - batalion „Gustaw” - kompania „Aniela” - I pluton. W czasie walk na Woli był adiutantem dowódcy batalionu „Antoni„, a po jego rozwiązaniu został dowódcą plutonu w kompanii ”Aniela„ w batalionie ”Gustaw".
Szlak bojowy:
Wola - Stare Miasto - kanały - Śródmieście Północ (wyłączony z dalszych działań)
Odniesione rany:
Ranny 29.08.1944 r. na ul. Piwnej, 30 sierpnia 1944 wyprowadził pierwszą grupę rannych do Śródmieścia, gdzie już nie brał udziału w dalszych walkach.
Losy po Powstaniu:
Wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Po przejściu przez obóz w Pruszkowie (Dulag 121) zbiegł w transportu.
Losy po wojnie:
W 1947 roku uzyskał dyplom mgr inż. elektryka na Politechnice Warszawskiej. Od 1946 roku był asystentem na Wydziale Fizyki, a od 1949 roku starszym asystentem w Katedrze Podstaw Elektrotechniki - do roku 1952 na pół etatu. Od 1946 roku pracował w resorcie budownictwa, kolejno jako technik w Biurze Odbudowy Stolicy, jako inspektor nadzoru w Warszawskiej Dyrekcji Odbudowy, Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, jako kierownik zespołu inspektorów w Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych, a następnie jako członek zespołu sprawdzającego w Biurach Projektów. W latach 1963-1970 był kierownikiem Pracowni Elektrycznej w Biurze Projektów Instalacji Przemysłowych, a od 1974 do 1980 głównym specjalistą w Centralnym Ośrodku Badawczo-Projektowym Budownictwa Przemysłowego "Bistyp". Od 1980 roku pracował na część etatu w "Instalprojekcie". Jako specjalista od lat 60-tych wyjeżdżał do Iraku, Afganistanu i Syrii. Należał do Stowarzyszenia Elektryków Polskich.
Odznaczenia i awanse:
W dniu 21.02.2007 został mianowany na stopień majora. 16.07.2009 odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Za pracę zawodową uhonorowany Złotym Medalem Stowarzyszenia Elektryków Polskich.
Miejsce pochówku :
Cmentarz Powązkowski w Warszawie (Stare Powązki), kwatera 239, rząd 4, grób 29
Informacje dodatkowe - losy rodziny:
Jego ojciec Edward Potempski (15.09.1876 - 21.09.1936) był wieloletnim wykładowcą oświetlenia elektrycznego na Politechnice Warszawskiej, matka Janina (8.03.1886 - 15.07.1960), pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Siostra Stanisława, Stefania Mściwujewska z domu Potempska, I-voto Wasilewska według inskrypcji nagrobnej na Cmentarzu Powązkowskim była sanitariuszką we wrześniu 1939 i w czasie Powstania Warszawskiego 1944 r. (w ewidencjach Muzeum Powstania Warszawskiego obecnie nie figuruje).
W 1947 roku Stanisław zawarł małżeństwo z Haliną, z domu Rokwisz.
Źródła:
Muzeum Powstania Warszawskiego, Baza Ewidencyjna uczestników Powstania Warszawskiego, informacje przekazane przez p. Zbigniewa Potempskiego, syna Powstańca
Archiwum Historii Mówionej:
