Data urodzenia:
1922-09-07
Miejsce urodzenia:
Poznań
Imiona rodziców :
Stanisław - Antonina z domu Bednarek
Udział w konspiracji 1939-1944:
Od 1941 roku należała do Hufca Śródmieście Szarych Szeregów, którego w latach 1942-1944 komendantką była Anna Zawadzka. Urszula Gulińska została zaprzysiężona, przyjęła ps. Ula, ukończyła kurs drużynowych. Od 1942 roku prowadziła drużynę harcerską przy Gimnazjum Platerówny* (*prawdopodobnie mowa o Gimnazjum im. E. Plater lub zniekształcono nazwę Gim. C. Plater-Zyberkówny, źródło: życiorys U. Piotrowskiej, autor Zofia Mleczko, ŚZŻAK Tarnobrzeg).
Oddział :
"Bakcyl" (Sanitariat Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej) - Grupa Bojowa "Krybar" - szpital polowy ul. Dobra róg ks. Siemca ulokowany w gmachu sióstr Urszulanek Szarych (tzw. "Szary Dom", zbombardowany przez Niemców 3.09.1944). W trakcie ewakuacji brała również udział w ratowaniu rannych ze Szpitala przy ul. Kopernika, rejonu Uniwersytetu Warszawskiego, osób przysypanych gruzem oraz wyprowadzanych z płonących domów.
Rodzeństwo biorące udział w Powstaniu Warszawskim:
Losy po Powstaniu:
Po upadku Powstania wyszła z Warszawy z ludnością cywilną, drogą przez obóz przejściowy w Pruszkowie, a następnie została wywieziona do Wuppertalu (Nadrenia Północna-Westfalia), gdzie została skierowana do pracy przymusowej w niemieckiej fabryce części samolotowych.
Losy po wyzwoleniu:
Po wyzwoleniu przez armię amerykańską w latach 1945-1946 pracowała jako pielęgniarka na oddziale zakaźnym w DDH Hospital 202 w Heppenheim.
Losy po wojnie:
Po powrocie do Polski wraz z mężem Wiesławem Piotrowskim osiedliła się w Nowej Dębie, gdzie aż do przejścia na emeryturę w roku 1983 pracowała w tamtejszym Szpitalu Miejskim. Od 1990 roku należała do Światowego Związku Żołnierzy AK Okręg Tarnobrzeg.
Nazwisko po mężu:
Urszula Piotrowska
Informacje dodatkowe - losy rodziny:
Była córką majora Wojska Polskiego, Powstańca Wielkopolskiego, Stanisława Gulińskiego i nauczycielki Antoniny z Bednarków. W 1939 roku wraz z rodziną przeniosła się do Warszawy. Ojciec walczył w Armii "Polesie" [SGO „Polesie”] pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga. Wzięty do niewoli po bitwie pod Kockiem, do 1945 roku przebywa w Oflagu VII A Murnau.
