Pseudonim
"Ewa"
Data urodzenia
1926-05-04
Data śmierci
-
Stopień
łączniczka
Stopień
plutonowy
Miejsce urodzenia
Paryż
Imiona rodziców
Alfred - Anna
Wykształcenie do 1944 r.
Od czwartego roku życia mieszkała z matką w Polsce. W 1931 r., zagrożona gruźlicą, została wysłana do Rabki, gdzie uczęszczała do szkoły powszechnej Sióstr Nazaretanek. Od 1938 r. rozpoczęła naukę w gimnazjum sióstr Niepokalanek w Nowym Sączu. Po wybuchu II wojny światowej wyjechała z matką do Lwowa, skąd w lutym 1940 r. obie podjęły próbę dotarcia do ojca Ewy przebywającego w Bukareszcie. Zostały aresztowane w czasie przekraczania "zielonej granicy". Po miesiącu zwolniono czternastoletnią Ewę (jej matkę zesłano do gułagu). Dotarła do znajomych we Lwowie i tam podjęła naukę w II klasie gimnazjum. Po wkroczeniu Niemców do Lwowa w lipcu 1941 r. wyjechała do Warszawy, sprowadzona tam przez siostrę matki. Kontynuowała naukę w Gimnazjum Aleksandry Piłsudskiej na Żoliborzu, oficjalnie funkcjonującym jako szkoła ogrodnicza.
Udział w konspiracji 1939-1944
W Warszawie wstąpiła do 33. Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej. Ukończyła kursy obsługi telefonów wojskowych. W lutym 1943 r. została zaprzysiężona w Armii Krajowej i jako żołnierz II Obwodu Żoliborz Okręgu Warszawa AK ukończyła kursy nauki o broni i przygotowania do walk ulicznych.
Oddział
II Obwód Armii Krajowej "Żywiciel" (Żoliborz) - zgrupowanie "Żyrafa II" - pluton łączności 228. Pod koniec Powstania związania z harcerskim plutonem 227.
Szlak bojowy
Żoliborz. Po walkach pierwszego dnia Powstania, wobec przewagi niemieckiej, zgrupowanie wycofało się do Kampinosu, ale następnego dnia, ostrzelane po drodze przez niemieckie czołgi, powróciło na Żoliborz. Tam "Ewa" obsługiwała telefony polowe i łącznice, reperowała linie telefoniczne uszkadzane przez pociski, a później jako kurierka ustnie przekazywała rozkazy. Pod koniec Powstania dołączyła do harcerskiego plutonu 227. W czasie skoncentrowanego natarcia wojsk niemieckich, "Ewa" zgłosiła się do nawiązania kontaktu z odciętym klasztorem Sióstr Zmartwychwstanek na Żoliborzu, w którym broniły się polskie oddziały.
Odznaczenia i awanse
Rozkazem ppłk. Mieczysława Niedzielskiego "Żywiciela" z 30.09.1944 odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i awansowana do stopnia plutonowego. Po wojnie odznaczona Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Warszawę 1939-1945, Srebrnym Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” z Mieczami, Srebrną Honorową Odznaką Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. W 2000 r. mianowana podporucznikiem, a w 2005 r. porucznikiem, a 11.11.2010 r. kapitanem WP w stanie spoczynku. 6.04.2010 r. postanowieniem Prezydenta RP odznaczona została za wybitne zasługi dla niepodległości RP oraz za działalność społeczną Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2013 roku uhonorowana w Ottawie Medalem "Pro Patria".
Losy po Powstaniu
Po kapitulacji wyszła do niewoli, najpierw przebywała w Stalagu XI A Gross Lübars (podobóz Stalagu XI A Altengrabow), następnie w Stalagu VI C Oberlangen.
Numer jeniecki
46661
Losy po wojnie
Po uwolnieniu 12 kwietnia 1945 r. obozu jenieckiego przez 1. Dywizję Pancerną gen. Stanisława Maczka wyjechała do Włoch. Jako żołnierz 2. Korpusu Polskiego została odkomenderowana do II klasy licealnej i po roku zdała maturę w Porto-San-Giorgio. Wraz z 2. Korpusem wyjechała do Anglii, gdzie została zdemobilizowana w kwietniu 1946 r. w Camp Foxley. W 1947 r. uzyskała stypendium na studia do Irlandii i po trzech latach nauki otrzymała tytuł "Bachelor of Arts" ze specjalizacją w historii i socjologii. Uzyskała także specjalizację nauczycielską na Uniwersytecie Londyńskim, co uprawniało ją do uczenia w angielskich gimnazjach. Przez trzy lata uczyła w gimnazjum Sióstr Dominikanek w Port-of-Spain, w Trynidadzie. W lutym 1954 r. wyjechała do Kanady do Montrealu na stypendium studenckie. Tam pracowała, uczęszczając jednocześnie na wieczorowe wykłady na Uniwersytecie Montrealskim. W 1964 r. założyła w Ottawie Ogniwo Federacji Polek w Kanadzie i odtąd razem z mężem poświęciła się pomocy dla misji polskich (w 2003 r. otrzymała honorowe członkostwo Federacji Polek). Powróciła do pracy nauczycielskiej i przez prawie dwadzieścia lat uczyła w katolickich szkołach w Ottawie. Równocześnie ukończyła kursy malowania i rysunku ottawskiej Szkoły Sztuki. Po przejściu na emeryturę w 1983 r. zajęła się malarstwem. Jej obrazy znajdują się w prywatnych kolekcjach w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, w odbudowanym klasztorze Sióstr Zmartwychwstanek na Żoliborzu i w polskim kościele św. Jacka w Ottawie. Od 2004 r. członkini toruńskiego "Memoriału Generał Marii Wittek". Jest autorką historii Ottawy zatytułowanej Discovering Ottawa. Mieszka w Ottawie (Kanada)
Nazwisko po mężu
Ewa Konopacka - w 1954 roku wyszła za mąż za żołnierza AK - Tadeusza Konopackiego.
Publikacje
"Kombatant" Biuletyn Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr 7-8/2013.
Uwagi
Prawidłowa data urodzenia: 4 V 1926. Inna data podawana przez niektóre źródła (błędnie): 27.05.1927. Pomyłka powstała, gdy pani Ewa opuszczała obóz jeniecki VI C Oberlangen i wpisano jej wtedy datę urodzenia 4 maja 1927. Daty tej p. Ewa nigdy nie sprostowała, bo jak sama przyznała "była ta data już na zagranicznych dokumentach, a moja rodzina, zawsze znała właściwą datę również mój mąż i Środowisko Żoliborskie."
Źródła
MPW-baza uczestników PW, MPW-zbiory (P/5603) oraz materiały w wersji elektronicznej udostępnione przez p. Ewę Ponińską - Konopacką w czerwcu 2016.
Zaproponuj zmiany w biogramie Zaproponuj Nowy biogram