Powrót do biogramów

Janina Irena
Karasiówna

Pseudonim
"Haka"
Data urodzenia
1903-05-03
Data śmierci
1948-10-25
Stopień
szef Oddziału KG AK
Stopień
major Wojska Polskiego (23.09.1944)
Miejsce urodzenia
Niżny Nowogród (w latach 1932-1990 Gorki) - Rosja
Imiona rodziców
Klemens - Bronisława z domu Brzozowska
Wykształcenie
Uczyła się początkowo w szkole żeńskiej Polskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny w Moskwie. W 1918 r. przybyła do kraju i osiadła w Wilnie. Naukę kontynuowała w Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej i tam w czerwcu 1922 r. otrzymała świadectwo dojrzałości. Od stycznia 1923 r. studiowała na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, do końca 1924 r. zaliczając dwa lata. Następnie przeniosła się do Warszawy i od października 1925 r. kontynuowała studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Jednocześnie studiowała w Studium Pracy Społeczno-Oświatowej Wolnej Wszechnicy Polskiej (WWP), do 1927 zaliczając następne dwa lata studiów. Od listopada 1931 r. kontynuowała studia na Wydziale Pedagogicznym WWP.
Nazwisko konspiracyjne
Jadwiga Berg
Pseudonimy
"Jadwiga Berg", "Bronka", "Haka", "HK", "Henryk Kościesza", "Ość", "Rybczyńska"
Udział w konspiracji 1939-1944
W konspiracji już od 27 września 1939 r., należała do pierwszej kilkunastoosobowej grupy współzałożycieli Służby Zwycięstwu Polski (SZP) - wg generała Michała Tokarzewskiego-Karaszewicza była to "pierwsza szesnastka". Zorganizowała w tym początkowym okresie zawiązki służby kancelaryjnej i łączności, a od połowy października kierowała całością łączności konspiracyjnej (V-k) w Dowództwie Głównym SZP. Używała wówczas pseudonimu "Bronka". Po utworzeniu Związku Walki Zbrojnej (ZWZ) od stycznia 1940 r. przez kilka miesięcy zastępczyni mjr. Leona Chendyńskiego, szefa Oddziału V-k (łączności konspiracyjnej) w Komendzie Okupacji Niemieckiej ZWZ. Jako przedstawiciel generała Stefana "Grota" Roweckiego, komendanta Okupacji Niemieckiej ZWZ, uczestniczyła pod pseudonimem "Rybczyńska" w konferencji belgradzkiej (29.05.-2.06.1940). Krótko przed wyjazdem do Belgradu objęła funkcję szefa Oddziału V-K (Łączność konspiracyjna) KG ZWZ (jeszcze do końca 1940 r. funkcjonującej jako K-da Okupacji Niemieckiej) i pełniła ją aż do upadku Powstania Warszawskiego (najwyższe stanowisko zajmowane przez kobietę w Armii Krajowej). Kierowany przez nią niezwykle ważny dział łączności konspiracyjnej podlegał płk. "Kuczabie" Józefowi Kazimierzowi Plucie-Czachowskiemu, szefowi Oddziału V KG AK., a od kwietnia 1944 r. podporządkowany był bezpośrednio szefowi Sztabu KG AK, gen. Tadeuszowi Pełczyńskiemu "Grzegorzowi".
Oddział
W czasie Powstania Warszawskiego nadal szefowa Oddziału V-K Komendy Głównej Armii Krajowej
Szlak bojowy
Wraz z Komendą Główną Armii Krajowej przeszła jej cały powstańczy szlak bojowy: Wola - Stare Miasto - kanały - Śródmieście Północ - Śródmieście Południe.
Odznaczenia
Virtuti Militari V klasy (23.09.1944), Krzyż Walecznych (23.09.1944)
Losy po Powstaniu
Po kapitulacji oddziałów powstańczych od 5.10.1944 r. przebywała w niewoli niemieckiej, gdzie pełniła funkcję zastępczyni mjr "Leny" Wandy Gertz - komendantki polskich jeńców Oflagu IX-C Molsdorf.
Numer jeniecki
106168
Losy po wojnie
Po zakończeniu wojny pozostała na emigracji w Londynie. Od grudnia 1945 r. członkini Komitetu Organizacyjnego Koła AK, a po jego utworzeniu (marzec 1947) członkini RN Koła AK. W 1947 r. była również współzałożycielką Studium Polski Podziemnej w Londynie.
Miejsce (okoliczności) śmierci
W lipcu 1948 r. wyjechała na zaproszenie teozofów do Indii, gdzie 25 października 1948 r. utonęła przy ujściu rzeki Adyar do Oceanu Indyjskiego.
Zaproponuj zmiany w biogramie Zaproponuj Nowy biogram