Pseudonim
"Jurand"
Data urodzenia
1906-01-12
Data śmierci
-
Stopień
szef sanitarny IV Rejonu Obwodu IWSOP
Stopień
porucznik korpusu sanitarnego
Miejsce urodzenia
Poczeniżyn
Imiona rodziców
Marian - Barbara z domu Zielińska
Udział w konspiracji 1939-1944
W konspiracji od października 1942 roku - Armia Krajowa - 1. Dywizjon 7. Pułku Ułanów Lubelskich "Jeleń”
Adres przed Powstaniem Warszawskim
Warszawa ul. Tamka 25
Oddział
"Bakcyl" (Sanitariat Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej) - Grupa Bojowa "Krybar" - Szpital Polowy w Domu Zgromadzenia Sióstr Szarytek ul. Tamka 30
Dzielnica
Powiśle. 2.08.1944 r. zorganizował szpital w Domu Sierot przy ul. Tamka 30 (przedwojenny "Dom Nędzy Wyjątkowej"). W okresie Powstania przez szpital przewinęło się ok. 1200 rannych i chorych. 6.09.1944 r. - po upadku Powiśla - Niemcy chcieli wszystkich rozstrzelać, ale po interwencji rannego żołnierza niemieckiego, leczonego w tym szpitalu, odstąpili od tego. W następnych dniach kilkakrotnie zdarzały się podobne sytuacje. Z powodu ostrzału przez sowiecka artylerię dr "Jurand" przeniósł szpital na zaplecze domu Tamka 30, do fabryki czekolady i cukierków, która miała grubsze mury. 29.09.1944 r. w szpitalu ponownie pojawili się Niemcy chcąc wszystkich rozstrzelać. Doktor udał się do dowódcy oddziału na róg Solca i Czerwonego Krzyża, do niemieckiego szpitala wojskowego (rezerwowy lazaret dla lekko rannych - Leichtkrakenreservelazarett), gdzie otrzymał rozkaz bezwzględnej ewakuacji szpitala do godziny 10-tej 30.09.1944 r. Na Krakowskim Przedmieściu u pułkownika Schmidta uzyskał obietnicę transportu na 1 października oraz otrzymał przepustkę dla 35 osób na wyjazd z Warszawy. 1 października 1944 r. na dwa samochody załadowano 57 osób, pozostało 13 niedołężnych starców, którym zostawiono odpis przepustki wraz z dopiskiem, że będą ewakuowani następnego dnia. Z chorymi i rannymi dojechał do Ołtarzewa do oo. Paulinów. Tam rozlokował rannych i personel. 2.10.1944 r. jedna z sióstr pojechała dwoma wozami z przepustką od żandarmerii w Ożarowie na transport 17 osób (3 woźniców, 1 siostra, 13 starców). Po dotarciu na Tamkę siostra zastała budynek spalony wraz z pozostawionymi starcami.
Losy po Powstaniu
13.10.1944 r. wyjechał z pozostałymi przy nim 18 rannymi i personelem do majątku Piasecznica. Jednak z powodu przepełnienia, rozlokował chorych i personel w pobliskim Chodakowie. Cały szpital utrzymywała RGO w Sochaczewie. W grudniu 1944 r. został nominowany na kierownika szpitala dla warszawiaków - w dworku Chopina w Żelazowej Woli, jednak do tego nie doszło, gdyż 18.01.1945 r. teren ten zajęły odziały Armii Czerwonej.
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Walecznych, Krzyż Kampanii Wrześniowej, Złoty Krzyż Zasługi.
Miejsce śmierci
Łódź - styczeń 2000 r.
Zaproponuj zmiany w biogramie Zaproponuj Nowy biogram