Pseudonim:
"Tadeusz"
Data urodzenia:
1923-12-31
Data śmierci:
1984-08-28
Funkcja:
dowódca drużyny - plutonu
Stopień:
Stopień wojskowy 1 VIII 1944: sierżant podchorąży (stopień uzyskany w maju 1944), awanse: podporucznik (1944), porucznik (1944)
Miejsce urodzenia:
Warszawa
Imiona rodziców:
Stanisław - Wanda z domu Gorska
Wykształcenie (w tym wojskowe):
Od 1930 r., po nagłej śmierci ojca, przenosi się z matką i starszym bratem Stanisławem do Lwowa. Tam uczęszcza do Szkoły Powszechnej. W 1935 r. rodzina powraca do Warszawy. We wrześniu 1936 r. rozpoczyna naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim im. Józefa Poniatowskiego przy ul. Felińskiego 15. Do wybuchu wojny w 1939 r. ukończył trzy klasy gimnazjum, nie będąc w tym czasie członkiem ZHP. W czasie okupacji kontynuuje naukę na tajnych kompletach "Poniatówki". W ramach szkoleń konspiracyjnych "Szarych Szeregów" przechodzi szkolenie pojedynczego strzelca ("Sklepy") i naukę o broni, następnie kurs Wielkiej Dywersji ("WD") i kurs minerski ("Filtry"). Równocześnie kontynuuje naukę, uczęszczając w latach 1941-1943 do Państwowej Szkoły Budowy Maszyn
Udział w konspiracji 1939-1944:
Pierwszymi krokami w jego działalności konspiracyjnej było powielanie biuletynu jesienią 1940 r., a następnie zorganizowanie w swoim mieszkaniu punktu kolportażu codziennego biuletynu, opracowywanego z nasłuchu radiowego i odbijanego na ręcznym powielaczu. Działalność tę prowadzi do 1943. W lutym 1942 r. zostaje wciągnięty przez brata - organizatora jednego z kół "Petu" na Żoliborzu - do tej młodzieżowej, ideowo-wychowawczej organizacji samokształceniowej, której pierwsze grupy powstały w Warszawie pod nazwą "Przyszłość" w 1940. Do organizacji wstępuje wraz z kolegami mieszkającymi w tym samym żoliborskim bloku: Jakubem Nowakowskim ("Tomek") i Stefanem Grafem ("Longinus"). Członkami koła byli m.in. Jerzy Zborowski "Jeremi", Bronisław Pietraszewicz "Lot", Andrzej Łukoski "Blondyn" i Ryszard Hoffman "Rysiek". Kiedy "Pet" włącza się do akcji sabotażowych Organizacji Małego Sabotażu "Wawer", bierze w nich czynny udział. Po połączeniu się "Petu" w końcu 1942 z "Szarymi Szeregami", zostaje członkiem Grup Szturmowych. Od połowy czerwca 1943 w Hufcu "Centrum" ("CR"), dowodzonym przez Sławomira Bittnera ("Maciek"), w 5 drużynie CR-500, do której weszła żoliborska grupa "Petu", z drużynowym "Jeremim" na czele. Zostaje wyznaczony na magazyniera broni drużyny CR-500. W mieszkaniu urządza wielką skrytkę pod podłogą. 3 maja 1942 r. bierze udział w akcji megafonowej, której inicjatorami byli koledzy z drużyny "Jeremi" i "Lot". Chłopcy wykorzystali zainstalowane przez Niemców megafony, przez które codziennie nadawano propagandowe komunikaty wojenne i zarządzenia władz okupacyjnych. Przez odpowiednie przełączenia i zorganizowanie "studia" w mieszkaniu Jerzego Merle przy ul. Krasińskiego 6 nadano na pl. Wilsona krótkie przemówienie do Polaków, polskie marsze wojskowe i Rotę, co wzbudziło radość gromadzących się ludzi, poruszenie wśród Niemców oraz oddźwięk w całej Warszawie. W marcu 1943 r. uczestniczy w kolportażu podrobionego dodatku nadzwyczajnego "Nowego Kurjera Warszawskiego"
Oddział:
II Obwód "Żywiciel" Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej, - zgrupowanie "Żniwiarz" (9. kompania Dywersji Bojowej), - pluton 226, - dowódca IV drużyny składającej się z żołnierzy baonu "Zośka", którym nie udało się dotrzeć 1 sierpnia 1944 r. na koncentrację na Woli, następnie dowódca plutonu.
Szlak bojowy:
Żoliborz: 1 sierpnia 1944 r. nie dociera na punkt koncentracji baonu "Zośka" wyznaczony w fabryce Telefunken przy ul. Mireckiego róg Karolkowej na Woli. Wraz z wieloma kolegami z I plutonu zostaje odcięty na Żoliborzu, na którym pierwsze walki rozpoczęły się już o godz. 13:50
Odznaczenia:
Krzyż Walecznych - dwukrotnie 1944, Virtuti Militari V klasy - 1944
Losy po Powstaniu:
Po kapitulacji Żoliborza 30 września 1944 r. trafia do niewoli niemieckiej. Przez Pruszków dostaje się do Oflagu Altengrabow, skąd następnie przeniesiony zostaje do obozu Sandbostel. 4 kwietnia 1945 r. wraz z grupą oficerów-jeńców, wśród których znajdują się m.in. płk "Wachnowski", ppłk "Leśnik", ppłk "Żywiciel", kpt. "Żniwiarz" i ppor. "Szumski", przeniesiony zostaje do obozu koncentracyjnego KL-Neuengammen pod Hamburgiem, z prawdopodobnym dla wszystkich wyrokiem śmierci. Dzięki ofensywie alianckiej uwolniony z niewoli 4 maja 1945 r.
Losy po wojnie:
Jako jeden z nielicznych decyduje się na natychmiastowy powrót do kraju. Wczesnym latem 1945 przyjeżdża do Polski. Po zapoznaniu się z sytuacją w kraju powraca do kolegów na Zachodzie, aby namówić ich do powrotu. Kiedy jego namowy nie przynoszą skutku, w listopadzie 1945 powraca do Warszawy. Zaczyna odrabiać utracone lata nauki. W roku szkolnym 1945/46 kończy w Szkole Inżynierskiej im. H.Wawelberga i S.Rotwanda w Warszawie trzeci rok studiów, uruchomiony dla studentów, którzy ukończyli 2-letni kurs na tajnych kompletach w czasie okupacji. Równocześnie od stycznia 1946 studiuje matematykę na Wydz. Matematyczno-Przyrodniczym UW.
Na przełomie 1946/47 przenosi się z matką do Wrocławia, gdzie zamieszkuje na stałe. Unika w ten sposób fali aresztowań, która w tym czasie przeszła przez szeregi byłych żołnierzy Armii Krajowej. Kontynuuje studia matematyczne na Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu
Okoliczności śmierci:
Zmarł nagle na atak serca 28 sierpnia 1984. Pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny na Sępolnie przy ul. Smętnej we Wrocławiu (pole 15, rząd 13, grób 22).
Informacje dodatkowe, awanse, losy rodziny :
Oficer rezerwy piechoty Wojska Polskiego: sierżant podchorąży (maj 1944), podporucznik (1944), porucznik (1944). Był młodszym bratem kpr. pchor. Stanisława Huskowskiego ps. Ali (ur. 1922), żołnierza kompanii "Agat", "Pegaz" i batalionu "Parasol", uczestnika zamachu na Franza Kutscherę 1 lutego 1944 r., poległego 11 lipca 1944 r. pod wsią Udorz koło Wolbromia, podczas odskoku z akcji "Koppe", przeprowadzonej tego dnia w Krakowie.
Źródła:
MPW, MPW-zbiory: Zdjęcie z okresu okupacji niemieckiej, 1943 rok. Porucznik Eugeniusz Konopacki "Gustaw Trzaska" (komendant Centrum Wyszkolenia Wojskowego "Szarych Szeregów" i Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty "Agricola") składa gratulacje Tadeuszowi Huskowskiemu "Tadeusz", sygn. MPW-IK/368, zbiór Stanisława Kopfa.
Publikacje:
Anna Borkiewicz-Celińska: „Batalion "Zośka", Państwowy Instytut Wydawniczy, 1990
Uwagi :
Według ksiąg metrykalnych urodzony 2.01.1924 r.w rzeczywistości przyszedł na świat w noc sylwestrową 1923 r.
Posiadasz jakiekolwiek dane lub materiały o mieszkańcach stolicy, którzy zginęli lub zaginęli w trakcie Powstania Warszawskiego? Chcesz poprawić biogram lub dodać nowe informacje o ofiarach cywilnych? Zaproponuj zmiany w formularzu. Wszystkie uwagi będą weryfikowanie przez grono historyków Muzeum Powstania Warszawskiego i po weryfikacji uzupełniane w bazie.

Pomóż uzupełnić bazę biogramów

Tadeusz Huskowski ps. "Tadeusz" (1923-1984). Fot. zamieszczona w książce Anny Borkiewicz-Celińskiej „Batalion "Zośka"

Tadeusz Huskowski ps. "Tadeusz" (1923-1984). Fot. zamieszczona w książce Anny Borkiewicz-Celińskiej „Batalion "Zośka"

Zdjęcie z okresu okupacji niemieckiej, 1943 rok. Porucznik Eugeniusz Konopacki "Gustaw Trzaska" (komendant Centrum Wyszkolenia Wojskowego "Szarych Szeregów" i Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty "Agricola") składa gratulacje Tadeuszowi Huskowskiemu  "Tadeusz". Fot. ze zbiorów Muzeum Powstania Warszawskiego, sygn. MPW-IK/368,  zbiór  Stanisława Kopfa.

Zdjęcie z okresu okupacji niemieckiej, 1943 rok. Porucznik Eugeniusz Konopacki "Gustaw Trzaska" (komendant Centrum Wyszkolenia Wojskowego "Szarych Szeregów" i Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty "Agricola") składa gratulacje Tadeuszowi Huskowskiemu "Tadeusz". Fot. ze zbiorów Muzeum Powstania Warszawskiego, sygn. MPW-IK/368, zbiór Stanisława Kopfa.

Nasz newsletter