Pseudonim
"Kadłubek"
Data urodzenia
1925-02-27
Data śmierci
2008-07-09
Stopień
ładowniczy czołgu
Stopień
sierżant podchorąży rezerwy piechoty
Miejsce urodzenia
Warszawa
Imiona rodziców
Mieczysław - Wacława z domu Bierdzińska
Wykształcenie (w tym wojskowe) do 1944 r.
W latach 1932-1938 uczęszczał do Prywatnej Szkoły Powszechnej Męskiej Zboru Ewangelicko-Augsburskiego im. Mikołaja Reja przy ul. Kredytowej 8. W roku szkolnym 1938/39 był uczniem III Miejskiego Męskiego Gimnazjum i Liceum im. Hugona Kołłątaja przy ul. Śniadeckich 8. Tam wstąpił do 80. Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego. Z chwilą zamknięcia przez Niemców gimnazjum w listopadzie 1939 podejmuje naukę na III Miejskim Kursie Przygotowawczym do szkół zawodowych II stopnia
Używane pseudonimy
"Kadłubek", "Wiktor"
Numer legitymacji AK
571 / 398
Udział w konspiracji 1939-1944
Z liczną grupą harcerzy 80. Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego
Adres przed Powstaniem Warszawskim
Warszawa, ul. Złota 49 m 21
Oddział
Kedyw Komendy Głównej Armii Krajowej - zgrupowanie "Radosław" - pułk "Broda 53" - batalion "Zośka" - 2. kompania "Rudy" - III pluton "Felek", od 2 VIII 1944 w składzie plutonu pancernego "Wacek", jako członek załogi zdobycznego czołgu Pz.Kpfw V "Panter" Ausf. G. Po opuszczeniu Woli nadal w składzie plutonu pancernego "Wacek".
Szlak bojowy
Wola: 1 VIII 1944 - koncentracja w fabryce "Telefunken" przy ul. Mireckiego (m.p. brygady "Broda 53"). Godzina "W" - atak na szkołę-koszary przy ul. Św. Kingi - Okopowa 55 a, opanowanie szkoły. 2-4 VIII 1944 - szkolenie załóg dwóch zdobytych czołgów "Panther". 4 VIII 1944 - atak na szpital św. Zofii - pluton pancerny "Wacek" jednym czołgiem wspierał piechotę batalionu AK "Miotła". 5 VIII 1944 - udział w zdobyciu "Gęsiówki" (KL-Warschau), 8 VIII 1944 - przed południem, w czasie szczególnie nasilonych ataków niemieckich na barykady na rogu Żytniej i Karolkowej oraz Żytniej i Okopowej, ranny wraz z załogą drugiego czołgu (oznaczonego literami "WP"). W rejonie ul. Karolkowej czołg otrzymał trzy ciężkie trafienia niemieckiego działa przeciwpancernego, w tym jedno przebiło komorę amunicyjną. Czołg stanął w płomieniach. Mechanik-kierowca "Tomek", wykazując duże opanowanie, wycofał płonący wóz za narożnik kamienicy i tam załodze udało się ewakuować, choć prawie wszyscy ulegli bolesnym poparzeniom - najcięższym "Walek". Stare Miasto - już jako ciężko ranny, na własną prośbę, bierze udział w zabezpieczaniu "tras specjalnych" (tajne wejście do kanałów przy ul. Franciszkańskiej 12 wykonane przez żołnierzy baonu "Zośka"). Ewakuacja kanałami ze Starówki do Śródmieścia. Śródmieście Południe - Górny Czerniaków: 6-13 IX 1944 udział w obronie rejonu skarpy ul. Książęcej - jedyne połączenie Śródmieścia Południe z Górnym Czerniakowem. Szczególnie ciężkie walki w obronie Ambasady Chińskiej i willi Pniewskiego w al. Na Skarpie. Po opanowaniu tych obiektów przez Niemców 13 IX 1944, zostaje odcięty od macierzystego oddziału, który nadal walczył na Górnym Czerniakowie. Kolejne dni, to pobyt w powstańczym szpitalu polowym przy ul. Wspólnej, do którego trafił z zapaleniem płuc. Tam zastała go kapitulacja Warszawskiego Korpusu Armii Krajowej 2 X 1944.
Odniesione rany
8 VIII 1944 - ciężkie poparzenia rąk i twarzy w wyniku trafienia czołgu, w którym walczył w rejonie ul. Karolkowej. Leczony w szpitalach na Woli następnie na Starym Mieście i w Śródmieściu.
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1944), Medal Wojska (czterokrotnie - 1948), Krzyż Partyzancki (1978), Srebrny Krzyż Zasługi (1977), Warszawski Krzyż Powstańczy (1982), Krzyż Armii Krajowej (1983), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1985).
Losy po Powstaniu
Od 4 X 1944 w niewoli niemieckiej. Najpierw przebywał w obozie Sandbostel koło Bremy (Stalag X B Sandbostel), w bardzo ciężkich warunkach. Następnie, po ewakuacji obozu, w Lubece (Oflag X C Lübeck), gdzie został uwolniony 5 V 1945, po zajęciu obozu przez Brytyjczyków. W grudniu tego roku powrócił do Polski.
Numer jeniecki
225257
Losy po wojnie
W latach 1946-1950 studiuje na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom inżyniera mechanika. W okresie aresztowań byłych żołnierzy Armii Krajowej przez komunistyczny Urząd Bezpieczeństwa, dla uniknięcia aresztowania, w styczniu 1950 r. ucieka z Warszawy w wagonie ambulansu pocztowego i ukrywa się w bezludnym wówczas miejscu na Ziemiach Odzyskanych (m. Szczytna Śląska). Kiedy po półrocznej nieobecności wraca do Warszawy, natychmiast otrzymuje wezwanie do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego - jego mieszkanie musiało być obserwowane. Po całodziennym przesłuchaniu zostaje zwolniony. Pod koniec 1950 r. rozpoczyna pracę w Centralnym Zarządzie Przemysłu Rybnego, gdzie do 1957 r. zajmował stanowisko naczelnika Wydziału Głównego Mechanika. W latach 1958-1976 pracuje jako naczelnik Wydziału Postępu Technicznego w Centralnym Zarządzie Hurtu Spożywczego. Następnie w latach 1976-1982 jest naczelnikiem Wydziału Maszyn i Urządzeń w CZSS "Społem". Od 1982 roku do przejścia na emeryturę zajmował stanowisko naczelnika Wydziału Techniki i Przerobu w Zarządzie Przedsiębiorstwa Hurtu Spożywczego. Od 1990 r. na emeryturze, którą zawiesza po kilku miesiącach rozpoczynając własną działalność gospodarczą. Od powrotu do Kraju w 1945 r. przejawia dużą aktywność w Środowisku b. Żołnierzy Baonu AK "Zośka". Stały członek Komisji Historycznej Środowiska. Przewodniczący Środowiska w latach 1986-1990, oraz 1994-1997. Autor wspomnień publikowanych w zbiorze "Pamiętniki żołnierzy baonu "Zośka", opracowań z okresu okupacji (m.in. "Akcja pod Czarnocinem" - wspólnie z J. Saskim; "Akcja Sieczychy") oraz autor wielu artykułów polemicznych na temat publikacji powstaniowych. Uczestnik licznych spotkań z młodzieżą harcerską organizowanych w rocznice słynnych akcji warszawskich Grup Szturmowych (m.in. "Arsenał", "Sieczychy"). Aktywny uczestnik sierpniowych spotkań byłych żołnierzy baonu "Zośka", organizowanych na szlaku ich walk powstańczych oraz tradycyjnych "zośkowych" opłatków. Opiekun grobów poległych towarzyszy broni na warszawskich Powązkach, współorganizator akcji umieszczania tablic upamiętniających szlak bojowy baonu "Zośka". Żonaty z Krystyną Teresą Zygałło, z którą miał syna Jacka - ur. 1953. W 1995 r. awansowany do stopnia kapitana rezerwy Wojska Polskiego.
Miejsce śmierci
Warszawa
Miejsce pochówku
Pochowany został 17.07.2008 r. na Cmentarzu Powązkowskim (Starych Powązkach) w Warszawie- kw. 274.
Źródła
MPW-baza uczestników PW.
Zaproponuj zmiany w biogramie Zaproponuj Nowy biogram