Autor
Getto warszawskie, ul. Okopowa. Ogrodzenie cmentarza żydowskiego.
nr inwentarzowy MPW-IN/3573
data wykonania wiosna 1945
autor zdjecia Juliusz Bogdan Deczkowski „Laudański”
źródło MPW

Juliusz Bogdan Deczkowski „Laudański”

Sierż pchor. Juliusz Bogdan Deczkowski "Laudański" urodził się 20 kwietnia 1924 w Bydgoszczy. Do wybuchu II wojny Światowej był uczniem Gimnazjum i Liceum Władysława Giżyckiego. W pierwszych dniach września 1939 pełnił służbę w Wojennym Pogotowiu Harcerzy jako goniec. W czasie okupacji, kiedy władze niemieckie zamknęły polskie licea ogólnokształcące, uczęszczał do „Prywatnej Szkoły ogrodniczej I stopnia Władysława Giżyckiego”, w której działało tajne Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Reytana. Jesienią 1939 rozpoczął służbę harcerską w Szarych Szeregach. Był jednym z organizatorów konspiracyjnych zastępów harcerskich na terenie szkoły Giżyckiego. 9 maja 1941 został aresztowany podczas rozklejanie patriotycznych ulotek i osadzony na Pawiaku. Zwolniony po 9 miesiącach, ponownie włączył się do konspiracji. Od listopada 1942 w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów, odbył szkolenie pojedynczego strzelca, uczestniczył w tajnych kompletach licealnych oraz turnusie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Był drużynowym trzeciej drużyny plutonu „Alek” w Batalionie „Zośka”. Brał udział w kilku akcjach Szarych Szeregów, m.in. w akcji pod Arsenałem. W Powstaniu Warszawskim walczył w Batalionie „Zośka”. Brał udział w wyzwoleniu obozu koncentracyjnego Gęsiówki. Został ranny 8 sierpnia, podczas walk o cmentarz ewangelicki. Przeszedł kanałami ze Starego Miasta do Śródmieścia. W nocy z 20 na 21 września przepłynął Wisłę wpław, przedostając się z Czerniakowa na Saską Kępę. Aby uniknąć aresztowania, wstąpił do Armii Berlinga, z którą został wysłany do Lublina. 23 stycznia 1945, na wiadomość o wyzwoleniu stolicy, zdezerterował. Po powrocie do Warszawy, ze względów bezpieczeństwa, posługiwał się imieniem brata, Stanisława, który zginął w Powstaniu. W 1945 zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Zaangażował się w ekshumacje i pogrzeby poległych kolegów z „Zośki”. Po apelu płk „Radosława” ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną byłej Armii Krajowej, wracając do swojego imienia. 14 stycznia 1949 został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. Przebywał w X Pawilonie więzienia Warszawa-Mokotów, a po wyroku za „dążenie do obalenia siłą ustroju PRL”, w więzieniach we Wronkach i Bielawie, gdzie pracował w kamieniołomach. Zwolniony po ponad 4 latach, powrócił na studia. Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 29 grudnia 1956 został uniewinniony i zrehabilitowany. Pracował w Warszawskich Zakładach Farmaceutycznych, później na Politechnice Warszawskiej. Był wieloletnim kierownikiem w  Zjednoczonych Zakładów Gospodarczych (INCO) i redaktorem naczelnym pisma „Tworzywa sztuczne w medycynie”. Aktywnie działał w środowisku byłych żołnierzy Batalionu „Zośka”. Współtworzył Pamiętniki żołnierzy baonu „Zośka” był autorem wielu publikacji związanych z Szarymi Szeregami i „Zośką” oraz współzałożycielem Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu „Zośka”. Zmarł 22 czerwca 1998 w Ciechocinku.